|
Kaç zamandır Ercümend Özkan (Allah mağfiret eylesin) ile ilgili Ocak ayında İktibas'ın dosyasına yazı yazmak için yazıp çiziyorum. Kağıt müsrifi oldum neredeyse. Yazdıklarımı beğenmiyorum! Şiir yazayım diyorum. Sonra Akrostişli olsun istiyorum ama hazır harflerden hareketle zorlamalardan dolayı bunu samimi bulmuyorum. Ve "Kuyuların iğneyle kazıldığını gördüm Aşk intiharını yaşarken metropollerde" diyerek başlıyorum şiire sonra! Evet... Sonra kim bilebilir iğneyle kuyu kazanın Ercümend Ağabey olacağını diye sorular soruyorum kendime. Bu mısralarda aşka, özveriye ve Eyyubi bir sabıra soyunmuş bu adamı kim bu mısralarla algılayabilir. Ve sitemini "Aşk intiharını yaşarken metropollerde" mısram ile haykırıyorum. Ne yazayım?! Bir şerefli insana minnet borcumu nasıl ödeyeyim. Ercümend Özkan gibi öze dayalı düşünen Kur'an'ın ahlak edinilmesini savunan insanları hep Hz. Ali (r.a)ye benzetirim. Ebu Zer (r.a)in elinden tutup onu Resulullah Muhammed (SAV)e götüren Ali'ye benzetirim. Ve sonunda teslimiyetini Rabbe her zaman ve mekanda izhar eden Ebu Zer gibi olmaya çalışır ve bu halkanın genişlemesi için duacı olurum.
Düğünüme şeref verişini, telefon konuşmalarımızı, Ankara ziyaretlerini... bunları anlatayım istedim. Yazdım da. Ama bu türden yazanlar çoğunlukta olur düşüncesiye vazgeçtim. Ta ki; Yeni Şafak Gazetesinin 1 Kasım Çarşamba sayısında her zaman ilk okuma gereği duyduğum "Düşünce Günlüğü" sayfasını okuyunca. Bu sayfadaki Telif ve İktibaslar merhumun dergisine alıntıladığı keyfiyette idi (M. Ocaktan'ı dolayısıyle bu sayfanın emekçisi Nusret Özcan'ı tebrik ederim). Ve Edward Said'in Entellektüel kitabından alıntı vardı. Burada Ercümend Özkan (Rha)ı gördüm adeta. Ve en çok da şu satırlar "... Salt kamusal alana ait sadece bir hareket, dava ya da konumun sözcüsü veya simgesi olan bir entellektüel de olmaz. Şahsi tını, kişiye özgü duyarlılık diye bir şey vardır. Söylenen ya da yazılan şeylere de bu anlam verir. Hele bir entellektüelin dinleyicilerini mutlu etmesi diye bir şey söz konusu olamaz. İşin özü sıkıntı verici, aykırı, hatta keyif kaçırıcı olmaktır. Yani sonuçta temsil edici bir kişi olarak entellektüeldir önemli olan, şu ya da bu bakış açısını görünür olarak temsil eden, her türlü engele rağmen bu temsili muhatap aldığı kamu adına yapan kişidir..." Bu satırlar Kur'an'ın önderliğinde bir kutlu medeniyetin inşasına gönül veren ve bunu yazınca da Edward'in ifadesi ile "kamusal" olan Ercümend'i anlatıyordu. Yığınların ilkesizlikler ilkesini baz almak yerine özü ve temeli ilke edinen Özkan ifadeye konulduğu gibi sıkıntı verici ve keyif kaçırıcı olmuştur ülkemizin düşünce piramidinin oluşmasında. Çünkü ucuz, uzlaşmacı ve eklektik (parçacı) olmak yerine seviyeli ilkeli ve de doğal olarak yalnız kaldı. İşte ben bu kavram (Entellektüel) iğreti çağrışımlar uyandırsa da zihinlerde(!) bu kavramla niteliklendirilen ve bu kavramı toplumsal olanda anlamlandıran insanlara bakınca rahatlıkla Ercümend Özkan'a entellektüel diyebiliyorum. Nüans farklarına rağmen aydın tanımına daha çok uygun düştüğünü de söylemek istiyorum. O'nu A. Şeriati, Suruş, İkbal, M. Abduh, R. Rıza, Fazlurrahman, daha öncelere gidersem İbni Teymiye, Amr b. Ubeyd gibi insanlarla yalnızlık kaderini paylaşan, tavizsiz, İslam'ın samimi insanları, Müslümanlar olarak görüyorum. Bunu söylerken A. Şeriati'nin entellektüel ile aydın tamınları (Sunur'un tanımlamaları, ülkemizde Ali Bulaç'ın tanımlamaları çoğu yerde örtüşse de yazımın kalkış noktasını teşkil eden Edward Said'in tanımını Ercümend Özkan'la özdeşleştiriyor ve bu tanımı "Efradını camii ağyarını mani" olarak değerlendiriyorum. Diyorki; Said; "... Sözcüğe benim verdiğim anlamda entellektüel, ne insanları teskin etme ne de konsensüs oluşturma derdindedir; çok ciddi bir anlamda, ucuz formülleri, hazır klişeler ya da iktidar sahiplerini ve uzlaşmacıların söylediklerinde, yapıp ettiklerinde gözlenen sorunsuz, uzlaştırıcı olumlamaları kabullenmeyi istememe anlamında tüm varlığını ortaya koyan biridir. Hatta sadece bir şeyleri pasif olarak istemekle yetinmez. Bunu aktif olarak kamuoyuna söyler de." Böyle tanımlıyor Edward.
Ercümend Özkan bu tanımın savunmasız pratisyeni ve ısrarcı takipcisidir. Yaşadığı zaman içerisinde. Halka, kamusal alana dönük oluşuna gelince; aydın kavramı ile yüzyüze geliyoruz. Burada Celali Ali Ahmet'in İran'da bit pazarında gezerken amuzuna dokunup da; "Ceketini kaça satıyorsun?" diyen adamla ilgili olarak kendini yorumlayışı "Sevindim ve halktan biri, halk aydını olduğuma şükrettim." ifadeleri Ercümend Özkan'ı daha çok tanımlıyor. Ona haddinden fazla dokunmanız, kızmanız hatta paylamanız bile mümkündü. Ve o bilinç ufkuyla bir anda mahalleli, köylü yani Mucur'lu Ercümend olurdu. Ben bu anlamda O'nu kavramsaldan kurumsal hareketle entellektüel ve kurumsal olanı kavramsalla bütünleştirmek noktasında aydın olarak değerlendiriyorum. Ama kavramsal boyutu en temayüz eden boyutu idi. Statükocu olmayışının altındaki en büyük ısrarı ve inadı burada aranmalı. Ve bu yazımı okuyan müslüman kesim ile diğer kesimden insanlarımız ülke gerçeğini dikkate alarak tavırlarını geliştirmelidirler. Bu kavramlara çoğu kez kızardı merhum ama modern dünya O'nu böyle tanımlıyor. Ne ki; o muvahhid ve müttaki bir mümindi. Ve bir cümleyle söylemeden geçmek istemiyorum. Ercümend Özkan sünneti inkar etmek şöyle dursun Kur'an'ı ahlak edinmeyi sahih sünnetle birlikte ele alan bütüncül bir bakış açısına sahiptir. Ama birileri tanımlarına ve yanılgılarına yüklenerek O'na küfrediyorlarsa o güzelim makam ve mevkilerinde, bilmelilerdir ki; O'nun düşünceleri Kur'an'ı ahlak edinmekten başka bir anlama gelmiyor. Rabbım bizleri ve O'nu bağışlasın (AMİN).
 |
Ercümend Özkan Özel Sayı 
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz