|
İslam'ı hayatının gayesi edinen, bu uğurda ömür tüketen bir insandı...
Bir dava adamında bulunması gereken meziyetlerle donanmış biriydi...
Tavizsizliği, sebat etmeyi, cesareti, ciddiyeti şiar edinmiş bir yiğit adamdı...
Bid'at ve hurafenin hasmıydı. Kişinin ancak aklını kullanarak insanlığını koruyabileceği ve mükerrem olacağının farkına varmış bir mücahhitti.
Kızdı mı cehennem kesilen biriydi, sevdi mi cennet.
Onunla yakın bir gönül bağımız vardı. 70'li yılların sonunda tanışmıştık. Vefatına kadar, sıcak muhabbetimiz artarak sürdü. Seyrek görüşürdük. Biraraya geldiğimizde bu muhabbeti zedeler korkusuyla olabildiğince dikkat sarfediyorduk karşılıklı. Bu yüzden olsa gerek, başkaları için cehennem kesildiğine birkaç kez şahit olduğum Özkan, -şairin ifadisiyle- benim için hep cennet bahçesi gibi olmuştur.
Malatya'ya geldiğinde arar bulur ve bir ağabey kardeş muhabbetiyle, birlikte birkaç gün geçirirdik.
Vefatından bir ay kadar önce, mihmandarıyla birlikte Sağlık Müdürlüğündeki büroma gelmişti. İki saat süren sohbetten sonra, akşam buluşmak üzere ayrıldık. Mesai sonunda beni beklediği dükkana gittiğimde gençlerle sohbet ediyordu. Akşam vakti idi, yemek yemek üzere lokantaya davet eden gençlere, "Lokanta yemeğinden bıktığını, şöyle acılı bir turşu, peynir, soğan türü şeyler yemek istediğini..." söyleyerek genç arkadaşlarımızdan izin istedi. Dükkandan çıkarak eve yöneldik... Hava hayli soğuk ve kirli idi. (Bir önceki gelişinde de biraz uzun yürümüştük ve oturma ihtiyacı duyacak kadar rahatsızlanmıştı. Bu halini bildiğim için...) kirli havanın onu etkiliyebileceğini düşünüyordum ki; konuşmasını keserek birden yürüyüşünü yavaşlattı. Rahatsızlandığını tahmin ettim; "Bir yerde oturalım mı?" dedim. "Hayır, ağır ağır gideriz," dedi. Evim ikiyüz-üçyüz metre mesafede merkezi bir yerde bulunduğu için taksiye binmeyi de istemedi. Saat 17.30 sularında ağır bir tempoyla eve geldik, molalar vererek dördüncü kata çıktık. Kendisini koltuğun üzerine bırakıverdi. Çenesi ve dudakları mosmor olmuştu. Doktor istemiyor, "şimdi geçer" diyordu. Eli göğsünde 15-20 dakika dinlendi. Rahatsızlığının ciddi olduğunu tahmin ediyordum, elbet kendisi de biliyordu. Saat 19.00'daki konferansına bir saat kadar bir süre kalmıştı. Biraz rahatlamış olmalı ki yemek hazırlanırken, yazı makinası aldı; yazılı hiçbir hazırlığı olmadığından az sonraki konferans için, hiç değilse başlıklar halinde birkaç not yazmaya başladı. Bir eliyle de zaman zaman sol göğsünü sıvazlıyordu.
Bu kadar kısa zamanda ve böyle ciddi bir rahatsızlıkla zorlanacağını düşünerek, "dinleyiciden özür dileyip, mazerat beyan etmeyi ve hiç değilse konuşmayı ertesi güne tehir etmeyi" teklif ettim. Kabul etmedi.
Hayati bir rahatsızlık geçirdiği böyle bir esnada, çok insan için önemini yitirecek ya da önemi ikinci plana düşecek olan konuşmayı aksatmama gayreti onun pekçok insandan farklı yanını ortaya koyuyordu. Konuşmasını hem de sert tartışmalarla, uzatarak yaptı. Yiğit adamdı vesselam...
Elbet tek meziyeti bu değildi... Aynı zamanda nazik ve mesuliyet sahibi bir insandı benim için. Sekiz sayfalık bir yazımdaki, bir tek kelimeyi değiştirmek için Ankara'dan Malatya'ya telefon edecek kadar nazik ve sorumluluk duygusuna sahip, hak gözeten biriydi. Evet, tabi ki bu az meziyet değildir. Hele de müellifinin izni olmaksızın koca kitapların altını üstüne getiren zalim ve saygısız yayıncıların bulunduğu bir ortamda, Ercümend Özkan'ın bu davranışı örnek alınacak özelliktedir.
Hata ve günahlarına, din gayreti kefaret olur İnşaallah... Rabbimiz üzerine rahmetini yağdırsın.
 |
Ercümend Özkan Özel Sayı 
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz