|
Yazar Davud Özgül
|
|
Ey sevgili dost
en sevgili dost
Resmetmek bana düştü
alnının kırışlarını
Ceylan edasında
bir yaşam düşerdi payına
Ünlenen sesin ne çok mahzun
ve ne çok Harun'suzdu!
Mahmur gözlerin
hizmet avcılarıydı
En soylu yerinden
kırılırdı gecelerin
Nedenler, niçinler...
şekillenirdi bilinç, sen doğardın
Tan yeri ağarırken
kitabın sayfalarında
Ölümü, alnının kırışlarına denk
yağmurluğun gibi taşırdın mevsimsiz
Zoru ne çok severdin
ve ne çok kendindin
Kimselere uymayan yalnızlığında büyür,
ve büyütürdün
Aşk intiharını yaşardı metropollerde,
sen aşık olurdun
Ne zaman kitap desem
yanaklarım oyulur.
Aşk ve kitabı kardeş biIdin,
bildirdin, bildiriyoruz...
... ve Ercümend abi seni yürekten özlüyoruz.
 |
Hakkındaki Şiirler 
Bu içeriğe ait yorumları masaüstüne alabilirsiniz